Hewlett Packard
DM aan inkopers en office managers bij grote bedrijven. En die worden toch al bedolven onder de informatie. De actie van HP was om inruilwaarde toe te kennen aan oude printers, oftewel korting op aanschaf van nieuwe. Daarvoor werd eerst de beeldende visual voor bedacht en toen HP vroeg er een DM-brief bij te schrijven, kwamen wij met een zgn. bankafschrift met alleen maar bijschrijvingen en in de omschrijvingen allerlei oude printertypes. Kan het nog duidelijker? Nog sympathieker? Schijnbaar niet... 80% respons! (Is dat ooit eerder gehaald?)
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Winterthur verzekeringen
DM aan tussenpersonen verzekeraars. De posters met een grote visuele herkenbaarheid ––we 'hingen' in de specifieke periode van bromfietsverzekeringen oversluiten–– sloeg aan als een gek en trok veel extra klandizie. De (door de tussenpersonen in de mailingfolder aan te vragen) promotieposters
Hebbes en
Binnen moesten 3x worden bijgedrukt!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Mensen in Nood
Complete campagne van DM-actie, radio- en TV-commercials en (advertentie)'stoppertjes' (die nog jarenlang werden geplaatst). De nogal ingedutte goeddoener vroeg halfjaarlijks om een themacampagne met een zgn. bedelbrief (je weet wel, met zo'n acceptgiro eronder). Dat moet je niet aan óns vragen uit te voeren! Het werd een bedelbrief, dat wel, maar voorafgegaan door een opvallende, anonieme noodroep in de vorm van een dagboekfragment. Nederland schrok zich te pletter toen men elk individueel dacht dat het echt om een noodgeval in de buurt ging. Gevolg: honderden meldingen bij politie, voorpagina Volkskrant, Parool en NRC erbij, 6 actualiteitenprogramma's op TV erbij en als klap op de vuurpijl een prachtige column van Jan Blokker. Hij sprak van "afrekening in het charitatieve milieu". Het statement was gemaakt: is het opeens minder erg als het in Afrika gebeurt? Toch mooi meegenomen, zo'n free publicity.
Het dichtbij halen van het vluchtelingenprobleem werd consequent (dus versterkend) doorgetrokken naar de met een low budget gemaakte TV- en radiocommercials. Die werden ondersteund door de vertrouwenswekkende stem van good old Robert ten Brink. Payoff: Onvoorstelbaar in Nederland. Doodgewoon in Soedan. Een soort dichtbij-mijn-bed-show-benadering die al snel navolging vond onder andere hulporganisaties. Mensen in Nood had het verwende westerse publiek weten te raken. Ook al het "Beneton-effect op polderformaat" genoemd.
Het eindresultaat was nóg mooier (en ook nog op de briefing): een grote aanwas jonge donateurs (en een evengrote groep opzeggers onder de ouderen, maar –alá– welke groep blijft nou langer donateur?). En opeens was Mensen in Nood bij de Nederlander weer top of mind. Kijk, zo is reclame leuk voor zender (adverteerder), ontvanger ('consument') én bedenker!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
"En toch blijft Johan van den Outenaar de bedenker"
Kijk, dat is nou niet netjes: schets ik anno 2001 een geinige inhaker (lees: inkopper) voor Dirk tijdens de verkiezingen, wordt die vervolgens doodleuk alsnog gebruikt ná mijn vertrek. Dat is op zich nog best leuk, maar 'heren' betrokkenen: als achtereenvolgens het NRC en de Adfo navraag doet, vermeldt dan ook even de naam van de rechtmatige bedenker erbij. Voor de duidelijkheid: Johan van den Outenaar. Tsss...
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -